ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಹಜತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇಕಿಲ್ಲ?

ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನಿಮಗನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಗಲಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾವಿನಮರ ಇದೆ, ಬಹುಷಃ ನಾನು ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಹೂವುಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಮರ. ಈಗ ನಾನು ಪ್ರೌಢ, ನನಗೆ ಸಂಸಾರವಿದೆ, ಮಕ್ಕಳು ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಈಗಲೂ ಆ ಮರ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಾಗಿ, ಕಾಯಾಗಿ, ಹಣ್ಣಾಗಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಹಿ ಹಂಚುತ್ತದೆ.

ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಕಾಡುವುದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಮಾವಿನಮರಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣೇ ಏಕಾಗಬೇಕು, ಅಂಥದೇ ಜಾತಿಯ ಹಣ್ನೇ ಏಕಾಗಬೇಕು ಬೇರೆಯದು ಏಕಾಗಬಾರದು? ಬಹುಷಃ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಇಂಥಹ ವಿಲಕ್ಷಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದೇ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲ, ಇಂಥದ್ದೇ ಎಷ್ಟೋ ಇದೆ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಸಹಜತೆಗೆ ಕಾರಣವೇನು? ಇದಕ್ಕೆ ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಕೂರುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಒಂದು ಪೂರಕ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ, ಅದರಿಂದ ಈ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಅರಿವಿಲ್ಲೆದಂತೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಸಹಜತೆ ನಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಪಾಠ ಏನು ಎನ್ನುವುದು. ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳು, ಹೊಸತನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಹಂಬಲ, ಆಮೂಲಕ ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆ, ಇವೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಹೊಸತು ಹುಡುಕುವ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ಈ ಸಹಜತೆಯ ಹೊಳಪು ಇರಲಿ ಎಂಬುದು ಆಶಯ