ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ “ಸಹೋದರತೆ”ಯೇ ಬೆಸುಗೆ..............

ಸಹೋದರ”, “ಸಹೋದರಿ”, “ಅಣ್ಣ”, “ತಮ್ಮ”, “ಅಕ್ಕ”, “ತಂಗಿ”.................. ಇವೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಸಂಬೋಧನೆಗಳು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ, ಬೆಚ್ಚನೆಯ, ಸುರಕ್ಷತೆಯ, ನವಿರಾದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಈ ಸಂಬೊಧನೆಗಳಿಗಿದೆ.
ತಾಯಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಮಯಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು ತಾನೇ? ಆದರೆ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ತುಮುಲವನ್ನು ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಯಾವುದೋ ಭಾವ. ಬಹುಷಃ ಈ ಸಂದಿಗ್ದತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಎಲ್ಲಾ ತಡೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ, ಏಕತೆಯ, ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆಯ ಭಾವ ಅಲ್ಲಿದೆ. ಸಂಕೋಚವನ್ನು ಮೀರಿದ, ಭೇದವನ್ನು ಮರೆತ, ಕನಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸಾಕಾರದ ಮೂಲ ಇರುವುದು ಈ ಸಹೋದರತೆಯಲ್ಲಿ.

ಸಹೋದರತೆಯ ಭಾವ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಪುರಣವಾಗುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಾಗೊದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಸಂಪರ್ಕ ಆಗುತ್ತೆ, ಒಡನಾಟ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಯಾವುದೋ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೋ ನೋಡಿ, ಅಯ್ಯೋ ನನಗೊಂದು ಇಂಥಾ ತಂಗಿ ಇದ್ದರೆ...... ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ತಮ್ಮ ಇದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಳ್ತೀವಿ. ಸಾಮಿಪ್ಯ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ಸಂಬಂಧ ಘಟ್ಟಿಯಾಗತ್ತೆ, ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ನಂಟಾಗುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮರೆತೂ ಬಿಡಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಸಿಯಾಗಿ, ಹಸನಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ, ಬೇಕಾದದ್ದು ಅವಿರತ ಸಂಪರ್ಕ.
ಈಗ ನಾನು ಹೇಳೊಕೆ ಹೊರಟದ್ದು, ಎಲ್ಲಿ ಈ ಭಾವಗಳು ಇಂದಿನ ಜನಜೀವನದ ತಾಕಲಾಟದಿಂದ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ನಲುಗಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇವೆಯಾ ಅನ್ನೋದು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಪ್ಪೇ ಇರಬಹುದು............ ತಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ತೀನಿ. ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದು ಬಹುತೇಕ ಇಂದಿನ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರವನ್ನು.

ಈಗ ನೀವೇ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ............ ನಿಮಗೊಬ್ಬಳು ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಅಥವಾ ಒಡನಾಡಿಯಾದ ತಂಗಿ ಇರಬಹುದು. ವಿವಾಹ ಪೂರ್ವದ ಜೀವನದ ನಿಮ್ಮ ಒಂಟಿತನದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿರಬಹುದು. ಆಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಮದುವೆಯಾಗತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳಾಗ್ತಾರೆ........... ಅದೇ ರೀತಿ ಆಕೆಯದೂ ಕೂಡ. ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಿದ್ದು ತೊಳಲಾಡ್ತಾ, ನಿಮ್ಮ ತಂಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಕಾಳಜಿ, ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಅಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಾಳಜಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ಯಾ? ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಜನರ ಉತ್ತರ ಹೌದು ಅಂತಲೇ ಬರತ್ತೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಹೀಗೇಕೆ ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನ ಕಾಡ್ತಾನೇ ಇದೆ. ಭ್ರಾತೃತ್ವ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುನ್ನತ, ಅವರ್ಣನೀಯ ನಂಬಂಧ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೇಯೇ ಜತನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಇಲ್ವಾ? ಇದೆ ತಾನೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಅತ್ತ ಗಮನಿಸೋಣ ಅಲ್ವೆ....